On stał się częścią mnie. On stał się mną. Moim oczyma,
moimi dłońmi, moim sercem i moim umysłem. Jest we mnie. Rozpala mnie na każdy
możliwy sposób. Potrafi wznieść mnie
ponad chmury ale potrafi również wgnieść
mnie w ziemię. W każdym momencie gdy tylko pojawił się gdzieś tam we mnie, moje
serce nabierało blasku. Nie potrzebowałam go koło siebie, potrzebowałam go
właśnie w tym moim małym, kruchym serduszku. Wiem jakie nasze życie jest cenne,
ale co dnia zaprzepaszczam szanse na lepsze jutro. Obieram drogę, która
prowadzi donikąd i potykam się o swoje błędy, które niegdyś zamiotłam pod
dywan. Nie potrafię wznieś się ponad własne ja. Wciąż żyję przeszłością. Nie
potrafię odsunąć tego wyjątkowego mężczyzny od mojego ciała i duszy.
Stawialiśmy na szczęście a nie potrafiliśmy w pełni kochać, stawialiśmy na
szczerość ale nie potrafiliśmy rozmawiać.
Tak naprawdę boję się żyć. Boję się tego, że znowu
wszystko co jest dla mnie tak ważne zwyczajnie
runie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz