niedziela, 9 września 2012

Różne drogi

Straciłam grunt pod stopami. Właśnie teraz dopadł mnie głód miłość. Pragnę przeżywać swoje życie wraz z ukochaną osobą. Dzielić się swoimi marzeniami, troskami. Nic nie koi mnie bardziej niż Jego dłonie splątane z moimi. Moja egzystencja wisi na włosku. Jestem już na skraju wyczerpania. Moje serce toczy nieustanną walkę z rozumem. Wciąż Go potrzebuję. Nie potrafię dość do swojego celu. Sedno sprawy wciąż zostaje zagadką. Nie słyszę głosu dziecka, które drzemie gdzieś w środku mnie, pomimo tego, że jest. Nieudolnie próbuję wykrzyczeć mi swoje słowa. Nie potrafię słuchać. Zamknęłam się na marzenia. Ulotniły się tak szybko jak przyszły. Nie podejrzewałam, że tyle cierpienia może przynieść jedna miłość. Przecież jest tylu ludzi na świecie. Przecież Bóg obrał dla mnie jakąś drogę, ale dlaczego musi być aż tak kręta. Wiem doskonalę, że gdzieś prowadzi, tylko jeszcze nie wiem gdzie. Smutek, który mnie ogarnia w tym momencie jest nie do opisania. Boję się oderwać od tego realnego świata, od błędów, które niegdyś popełniłam. Może tylko dlatego, że boję się opinii otaczających mnie ludzi. Ale jeśli naprawdę mnie kochają bądź szanują to docenią moje decyzję. I nie będą mieli nic przeciwko temu, że idę drogą, którą chce iść. Przecież nie mogę od tego uciec, w końcu to wszystko co ma przyjść przyjdzie czy tego chce czy tez nie. Nie jestem pewna swoich uczuć, nie jestem pewna siebie. Ale jestem pewna, że kiedy stanę się dojrzalsza zrozumiem siebie, Jego i cały otaczający mnie świat. I może wreszcie nauczę się nie popełniać tych samych błędów i nie ranić tak strasznie mocno innych ludzi.  Mijają miesiące, dni, godziny i przez ten okres zaznałam wiele smutku i rozczarowań ale jestem pewna, że dzięki temu staję się silniejsza i w odpowiednim momencie znajdę osobę , którą obdarzę wielkim uczucie z wzajemnością.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz