poniedziałek, 17 września 2012

Faktycznie, nie ma już...


Nie wiedziałam co się stanie. Bałam się tego co było, co jest  i tego co będzie.  Traktowałam go zawsze jako przyjaciela. Nie spodziewałam się, że wszystko zmieni kolory i obróci się coś niemożliwego. Jednak wszystko jest możliwe. Z dnia na dzień kochałam go coraz bardziej. Każde Jego słowo stawało się dla mnie ważniejsze, On stawał się dla mnie ważniejszy. Znał mnie na wylot. Wiedział co lubię, co toleruję, czego nie lubię, czego nie jem, jak jest mój ulubiony napój.  Nie patrząc na mnie mógł powiedzieć jaki mam kolor oczu, jaki mam kolor włosów. Wiedział co uwielbiam najbardziej na świecie i potrafił mnie momentalnie uszczęśliwić lub zaskoczyć. Był osobą idealną. Pomimo tego , że nie wierze w to, że są ludzie idealni. Wiem, że każdy ma jakieś wady , ułomności . On był tym moim niemożliwym ideałem. Dawał mi nadzieje na lepsze jutro. Dawał mi szanse na lepsze życie. Nie musiał pytać . Był zawsze gdy tylko tego potrzebowałam.  Nie przeszkadzało mi  nawet to , że się ze mną drażnił. Robił to w sposób tak miły, że aż przyjemny. Nigdy nie pozwalał na to, ażebym płakała przez jakieś błahe sprawy. Potrafił wywołać na mojej twarzy uśmiech nawet wtedy gdy zalewałam się łzami. Szczery uśmiech. To nieprawdopodobne. Byłam szczęśliwa. Teraz już Go nie ma. Teraz nie ma…

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz