wtorek, 18 września 2012

Spojrzenia


Nie miałam nic, aż w jednej chwili dostałam tyle, że trudno było mi sobie z tym poradzić.
Nastawił doskonałą muzykę, która wydobywała się z doskonałych głośników w doskonałym pokoju, wychodzącym na doskonałe miasto. Rozpływałam się w jego oczach. Dotykałam swoimi ustami  jego ust i zalewała mnie rozkosz. Wprowadził mnie w nieznany świat. Obcy i odległy od mojego serca.
Wtedy poczułam, że ja nie istnieję bez niego, a on nie istnieje beze mnie.  Potrafił mnie kochać, nie żądając  niczego w zamian. Teraz moje ciało przepełnione jest bólem i cierpieniem. Wpycham się poczucie winy. Mam ogromną potrzebę  uwolnienia w sobie dzikiej bestii, która pozwoli zapomnieć mi o wszystkim.  Poznałam własną granice wytrzymałości. Przekroczyłam ją i jestem na skraju wyczerpania. Serce nie daje rady, pomimo tego, że rozum przywołuje je do porządku. Wszystko to jest odległym snem lub koszmarem. Spojrzał na mnie, ale nie pomyślał, że może nie chce, by patrzył. Zostawił we mnie tylko swój dotyk.  Próbuję uciec przed prawdziwą bliskością z drugim człowiekiem. Niedorzeczne. Czuję się jak pociąg, na który już nikt nie czeka. Wciąż tęsknie, a tęsknota boli. Ona mnie zabija .I spojrzał drugi raz. Wtedy szukaliśmy słów, które już dawno nie istniały.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz