Nie miałam nic, aż w jednej chwili dostałam tyle, że
trudno było mi sobie z tym poradzić.
Nastawił doskonałą muzykę, która wydobywała się z
doskonałych głośników w doskonałym pokoju, wychodzącym na doskonałe miasto.
Rozpływałam się w jego oczach. Dotykałam swoimi ustami jego ust i zalewała mnie rozkosz. Wprowadził
mnie w nieznany świat. Obcy i odległy od mojego serca.
Wtedy poczułam, że ja nie istnieję bez niego, a on nie
istnieje beze mnie. Potrafił mnie
kochać, nie żądając niczego w zamian.
Teraz moje ciało przepełnione jest bólem i cierpieniem. Wpycham się poczucie
winy. Mam ogromną potrzebę uwolnienia w sobie
dzikiej bestii, która pozwoli zapomnieć mi o wszystkim. Poznałam własną granice wytrzymałości.
Przekroczyłam ją i jestem na skraju wyczerpania. Serce nie daje rady, pomimo
tego, że rozum przywołuje je do porządku. Wszystko
to jest odległym snem lub koszmarem. Spojrzał na mnie, ale nie pomyślał, że
może nie chce, by patrzył. Zostawił we mnie tylko swój dotyk. Próbuję uciec przed prawdziwą bliskością z
drugim człowiekiem. Niedorzeczne. Czuję się jak pociąg, na który już nikt nie
czeka. Wciąż tęsknie, a tęsknota boli. Ona mnie zabija .I spojrzał drugi raz. Wtedy szukaliśmy słów, które już
dawno nie istniały.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz