Mężczyzna, który stopniowo zmieniał moje życie trzymał mnie w swoich objęciach i delikatnie
całował w czoło. Padał deszcz a ja nie
czułam zimna. Nie bałam się tego co może wydarzyć za chwilę. Byłam
najszczęśliwszą kobietą na świecie. Nie
myślałam o niczym tylko o tym, że on stoi obok i zawsze stać będzie.
Spędzaliśmy najpiękniejsze chwile razem. Z przyjemnością patrzyłam jak się
śmieje i również z przyjemnością patrzyłam jak się uśmiecha. Czułam, że
wreszcie znalazłam miejsce dla siebie. Jego piwne oczy z każdą sekundą
nabierały blasku i aż miło było w nie patrzeć. Dłoń, którą trzymał moją była
tak delikatna i ciepła. Każde słowa
„Kocham Cię” dodawały mi siły. W takich chwilach wszystko zdawało się być
piękniejsze. Patrzyłam na wszystko sercem.
Dziś znów padał deszcz a moje łzy zmieszały się z jego kroplami.
Spływały mi po policzku a ja czułam się gorzej niż źle. Jego uśmiech stał się
tylko imitacją. Fundamenty zaufania, które budowaliśmy przez cały ten czas
razem runęły jak domek z kart. Przestałam ufać, przestałam żyć miłością.
Zaczęłam tylko istnieć. Z dnia na dzień,
z chwili na chwilę gubiłam się w swoich własnych paranojach. Nie potrafiłam podnieść głowy i spojrzeć ku
górze. Teraz jest trochę lepiej ale
nadal borykam się z samotnością. Każdy z nas pierwszy raz się zakochuję. Każdy
z nas pierwszy raz przeżywa rozczarowania. Każdy z nas pierwszy raz ma złamane
serce. To normalne. W życiu wszystko
zależy od nas i warto wziąć je we własne ręce i pokierować nim tak aby tych
złamanych serc i wylanych łez było jak najmniej.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz