Czuję w sercu jakiś ucisk. Niesamowicie
tęsknię i nie radzę już sobie. Nie radzę sobie z niczym- w żadnej sytuacji,
ponieważ tak naprawdę tęsknota mnie zabija. Tak samo jak Ciebie zabija
cierpienie, które napędzam ja. Siedzę w fotelu z kubkiem gorącej herbaty w
dłoni i staram się nie myśleć o tym co złe. Staram się- ale jak zwykle nic mi
nie wychodzi. Tak samo jak nie wychodzi mi zmiana na lepsze. Nie wychodzi mi
również nauka na błędach, ale to chyba inna kwestia, prawda? Powinnam odrzucić
wszelkie myśli, które tak naprawdę wciskają mnie głębiej w fotel. Te, które są
przygnębiające i te, które sprawiają, że uśmiech na mojej twarzy przygasa. Nie
powinnam tego robić. Nie powinnam ukrywać przed samą sobą problemów, które się
we mnie znajduję. Już nie wspomnę o innych ludziach, przed którymi ukrywam zbyt
wiele rzeczy i spraw. Mam mętlik w głowie, mam lodowate serce i puste
spojrzenie. Jestem na skraju wyczerpania i zawdzięczam to już tylko sobie.
Nikomu innemu. Sobie.
Wstaję i idę... stop, nie mam dokąd
iść. Zapomniałam o tym. Zapomniałam o tym, że w tym świecie przepełnionym
nienawiścią i bólem istnieją jakieś zasady. Zasady, których należy
przestrzegać. Ja nie mogłam, nie chciałam, albo nie potrafiłam. To teraz jaki jest
sens mojego istnienia? Nie potrafię dostosować się nawet do najprostszych
zasad, chociażby po to, żeby funkcjonować z ludźmi.
Jestem kimś. Jestem nikim. Mam coś. Nie
mam nic. Chcę dużo. Robię mało.
Nie wiem jak to wszystko dalej się
potoczy. Nie mam pojęcia.
"Mam mętlik w głowie, mam lodowate serce i puste spojrzenie. Jestem na skraju wyczerpania i zawdzięczam to już tylko sobie. Nikomu innemu. Sobie." oho, idealnie :)
OdpowiedzUsuń