Piękny słoneczny dzień miał oznaczać nowe, lepsze życie. Wszystko miałam zacząć od nowa, ponieważ moje dotychczasowe życie nie było ani przyjemne, ani nawet w połowie dobre i zadowalające. Myślałam, że wszystko co złe zostało tam z tyłu. Myślałam, że wszystkie mosty zostały spalone. Jednak nie. Byłam w błędzie, ponieważ nie pozamykałam spraw, które czułam najbardziej, tych które były najtrudniejsze. Byłam nieświadoma. Inaczej- byłam świadoma, ale nie chciałam widzieć, słyszeć czy też czuć. Bałam się. Cholernie się bałam bólu i utraty. Chociaż i tak wszystko już straciłam. Żyłam do siebie, bo nie było nikogo kto chciałby mnie wysłuchać, złapać za rękę i uciec. Uciec od rzeczywistości, która była tak nieprzewidywalna i tak trudna do zgryzienia. Właściwie to ja nie oczekiwałam niczyjej pomocy. Kogo ja do cholery okłamuję? Chyba już tylko siebie, bo każdy widział, że potrzebuję tego- potrzebuję nowego życia.
Więc nie dostrzegałam zła. Starałam się je ukryć, zamieść pod dywan i czuć się lepiej niż wszyscy. Choć tak naprawdę w środku mnie, w samym centrum zrodziła się okrutna bestia, która niszczyła mnie i każdej nocy pokazywała, że jestem- prosto mówiąc- ślepa na świat. To było przykre, ale każde kłamstwo zawsze wyjdzie na jaw. Nawet to najdrobniejsze. Nie dałam rady. Dlatego dzisiaj nie żyję. Zabiły mnie własne emocje.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz