środa, 18 września 2013

Zapominam i nie wiem

Czuję w sercu jakiś ucisk. Niesamowicie tęsknię i nie radzę już sobie. Nie radzę sobie z niczym- w żadnej sytuacji, ponieważ tak naprawdę tęsknota mnie zabija. Tak samo jak Ciebie zabija cierpienie, które napędzam ja. Siedzę w fotelu z kubkiem gorącej herbaty w dłoni i staram się nie myśleć o tym co złe. Staram się- ale jak zwykle nic mi nie wychodzi. Tak samo jak nie wychodzi mi zmiana na lepsze. Nie wychodzi mi również nauka na błędach, ale to chyba inna kwestia, prawda? Powinnam odrzucić wszelkie myśli, które tak naprawdę wciskają mnie głębiej w fotel. Te, które są przygnębiające i te, które sprawiają, że uśmiech na mojej twarzy przygasa. Nie powinnam tego robić. Nie powinnam ukrywać przed samą sobą problemów, które się we mnie znajduję. Już nie wspomnę o innych ludziach, przed którymi ukrywam zbyt wiele rzeczy i spraw. Mam mętlik w głowie, mam lodowate serce i puste spojrzenie. Jestem na skraju wyczerpania i zawdzięczam to już tylko sobie. Nikomu innemu. Sobie.
Wstaję i idę... stop, nie mam dokąd iść. Zapomniałam o tym. Zapomniałam o tym, że w tym świecie przepełnionym nienawiścią i bólem istnieją jakieś zasady. Zasady, których należy przestrzegać. Ja nie mogłam, nie chciałam, albo nie potrafiłam. To teraz jaki jest sens mojego istnienia? Nie potrafię dostosować się nawet do najprostszych zasad, chociażby po to, żeby funkcjonować z ludźmi.
Jestem kimś. Jestem nikim. Mam coś. Nie mam nic. Chcę dużo. Robię mało.

Nie wiem jak to wszystko dalej się potoczy. Nie mam pojęcia.

1 komentarz:

  1. "Mam mętlik w głowie, mam lodowate serce i puste spojrzenie. Jestem na skraju wyczerpania i zawdzięczam to już tylko sobie. Nikomu innemu. Sobie." oho, idealnie :)

    OdpowiedzUsuń