poniedziałek, 16 września 2013

Wariuję w kawałkach siebie

Mam w ręce kawałek kartki i długopis. Mam w sercu mnóstwo emocji, które mogłabym przelać w owym momencie na papier, ale nie jestem pewna czy chce. Nie jestem już pewna niczego.  Moja egzystencja wisi na włosku, bo każdy kolejny błąd jest cięższy od kolejnego. Niszczę siebie i ranie innych, ponieważ nie potrafię docenić tego co mam. Wciąż żyję w przeświadczeniu, że wszystko mogę, że wszystko mi się należy. Płaczę... czuję jak łzy ciekną mi po twarzy, a kolejne cisną się do oczu. Boję się, chwile nie są już ukojeniem, ale jednym wielkim sztyletem wbijanym za każdym razem głębiej w moje kruche serce. Jest mi ciężko, ponieważ nie potrafię się wyzbyć negatywnych myśli czy też emocji. Pada deszcz i każda kropla łączy się z moimi łzami- które w tym momencie stają się niewidoczne i nieodczuwalne. Fatalnie się czuję i jeszcze gorzej czują się bliskie mi osoby, które tak mocno i świadomie ranię. Czas nieubłaganie ucieka, przelatuje mi przez palce, ale nie robię nic, ażeby ktoś poczuł się lepiej. Brnę w przód z bagażem pełnym agresji, kłamstwa i arogancji i nie zważam na to co będzie i co może się stać za moment. Idę dalej. Poprawiam kurtkę i z torby wyciągam parasol i delikatnie go rozkładam. Jestem mokra i lodowatą ręką-tak samo jak moje serce- ocieram łzy. Próbuję się uśmiechnąć i zmienić nastawienie. Chcę się zmienić i podjąć jakąkolwiek próbę tej zmiany. Łapię się czegokolwiek, ponieważ nie mam siły tak żyć. Nie chcę- umierać, odchodzić. Jest  mi trochę słabo, ale to nic złego rozpaść się czasami na kawałki. Mam teraz czas na przemyślenia- przestało padać i wychodzi słońce. Mam jeszcze czas na zmiany, bo przecież nie chce stracić najważniejszej osoby na świcie. Bądź przy mnie, bądź, bo jak jestem sama jestem inna- wariuję.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz