czwartek, 6 grudnia 2012

Zmiany nie zawsze wychodzą nam na dobre


Moje spojrzenie stało się puste. Zielone oczy nie są już pełne blasku, radości  chęci do życia. Moja  egzystencja kolejny raz  zawisła na włosku. Moje serce przepełnione bólem. Staram się odnajdywać w sobie cierpliwość, chociaż odrobiną. Staram się nie myśleć o tym co było. Może faktycznie się zmieniłam. Może jestem egoistycznym potworem z wielkim ego. Może, ale przecież to nieważne. Najważniejsze jest to , że teraz zapanowała we mnie wielka pustka, a ja nie wiem co mam z tym zrobić . Jak się uporać z całym tym bałaganem. Wszędzie pusty śmiech odbija się od ścian, które również stały się takie złe. Nawet miejsca, w których czułam się tak dobrze i tak bezpiecznie stały się okrutne, zaczęły szczypać. Czekam na coś przyjemnego. Całe szczęście, że już za kilkanaście godzin nadejdzie ten dzień. Ten , w którym tylko jedna osoba jest mi  potrzebna do prawdziwego szczęścia.  Jego śmiech, głos , słowa. Wystarczy mi. Mogę czekać na niego wieczność, bo wiem, że warto. To ma sens. Czekając, tonąc w rozpaczy, w którejś chwili mam go tylko na wyłączność, tylko  dla siebie. I cały ten ból, ten okrutny ból mija. Od tak znika. Chciałabym żeby było zawsze tak samo, żeby on był tym moim ideałem. Mężczyzną, poza którym nie widzę świata. Chciałabym bardzo. Kamila, nie spieprz tego.

2 komentarze:

  1. Świetne, naprawdę wspaniałe, cholernie się z tym utożsamiam. Oby się udało, trzymam kciuki ;)

    Pozdrawiam!

    OdpowiedzUsuń
  2. Bardzo się cieszę, że Ci się podoba;-)
    Jest mi ogromnie przyjemnie czytać tak miłe słowa, bo właśnie dzięki nim motywuję się do dalszej pracy i dalszego pisania;-)
    dziękuję ;)

    OdpowiedzUsuń