Moje spojrzenie stało się
puste. Zielone oczy nie są już pełne blasku, radości chęci do życia. Moja egzystencja kolejny raz zawisła na włosku. Moje serce przepełnione
bólem. Staram się odnajdywać w sobie cierpliwość, chociaż odrobiną. Staram się
nie myśleć o tym co było. Może faktycznie się zmieniłam. Może jestem egoistycznym
potworem z wielkim ego. Może, ale przecież to nieważne. Najważniejsze jest to ,
że teraz zapanowała we mnie wielka pustka, a ja nie wiem co mam z tym zrobić .
Jak się uporać z całym tym bałaganem. Wszędzie pusty śmiech odbija się od
ścian, które również stały się takie złe. Nawet miejsca, w których czułam się
tak dobrze i tak bezpiecznie stały się okrutne, zaczęły szczypać. Czekam na coś
przyjemnego. Całe szczęście, że już za kilkanaście godzin nadejdzie ten dzień.
Ten , w którym tylko jedna osoba jest mi
potrzebna do prawdziwego szczęścia.
Jego śmiech, głos , słowa. Wystarczy mi. Mogę czekać na niego wieczność,
bo wiem, że warto. To ma sens. Czekając, tonąc w rozpaczy, w którejś chwili mam
go tylko na wyłączność, tylko dla
siebie. I cały ten ból, ten okrutny ból mija. Od tak znika. Chciałabym żeby
było zawsze tak samo, żeby on był tym moim ideałem. Mężczyzną, poza którym nie
widzę świata. Chciałabym bardzo. Kamila, nie spieprz tego.
Świetne, naprawdę wspaniałe, cholernie się z tym utożsamiam. Oby się udało, trzymam kciuki ;)
OdpowiedzUsuńPozdrawiam!
Bardzo się cieszę, że Ci się podoba;-)
OdpowiedzUsuńJest mi ogromnie przyjemnie czytać tak miłe słowa, bo właśnie dzięki nim motywuję się do dalszej pracy i dalszego pisania;-)
dziękuję ;)