Każda mała zmiana wpływa na
wielki układ, który staram się utrzymywać od dłuższego czasu. Każdy mały błąd
niszczy to wszystko. Moje histerie, paranoje i własny strach nie pozwala tak
naprawdę żyć w jakimś porządku. Tak bardzo boję się powiedzieć o tym co czuję .
Tak bardzo boję się, że wszystko runie. I co z tego, że wszystko mam już
napisane? Co z tego , że jestem gotowa do wysłania? Coś ciągle mnie
powstrzymuję. I tak naprawdę nie robię nic. Nie robię nic żeby przezwyciężyć
strach i lęk, który panuje we mnie.
Szczerze mówiąc chciałabym powiedzieć Ci tak dużo. Chciałabym powiedzieć Ci, że
jesteś wspaniały. Chciałabym powiedzieć , że Cię uwielbiam. Chciałabym powiedzieć,
że Cię kocham. Nie potrafię. Chciałabym powiedzieć
, że każde Twoje słowo i głos- to jedyne co mnie teraz uszczęśliwia. Nie potrafię
wykrztusić z siebie żadnego słowa, nic. Czekam coś co jest tylko wytworem mojej
wyobraźni- chorej wyobraźni. Panuję we mnie również niepokój, który nocami
zasypuje mnie tysiącami myśli. Owe myśli nie są ani przyjemne , ani złe. Nie
mają sensu, przecież i tak nigdy nie powiem co tak naprawdę do Ciebie czuję.
Cały czas skrywam to gdzieś w sobie i nakładam maski, które pozwalają mi jakoś
przetrwać. Pozwalają mi nie rozpłakać się kiedy tylko Cię słyszę, kiedy
rozmawiamy i Kiedy mnie słuchasz. Coraz
częściej mam taką wielką ochotę po prostu się do Ciebie przytulić i nie mówić
nic. Myślę , że to akurat ma sens. Myślę również , że jesteś…
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz