Pokazałam sobie, że to co jest
nie zawsze musi być złe. Uświadomiłam sobie , że czekanie nie zawsze musi być
bolesne. Dzisiejszej nocy poczułam jakiś dziwny ucisk w okolicy serca.
To nie był zwykły ucisk. Ból przeplatający się ze strachem. Niewiedza również
dawała o sobie znać. Bałam się, czułam się taka słaba. Myślałam, że nie
wytrzymam. Już chciałam krzyczeć , ale nagle zawładnęły moim umysłem
wspomnienia. Każda rozmowa, każde słowo, każdy miłe gest. Twarz i dłonie.
Ciepło emanowało z mojego bolącego serca. Nie wiedziałam czy zacząć płakać ,
czy śmiać się. W pewnie sposób czułam się szczęśliwa w środku , bo widziałam
coś co niegdyś sprawiało , że moje życie miało jakiś sens. Z drugiej strony nie
chciałam tego widzieć. Wbrew sobie wróciło do mnie coś, o czym chciałam
zapomnieć, co powinno być rozdziałem zamkniętym na wieki. W moim ciele panował
dziwny zamęt. Nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Przeraziło mnie własne serce, a
właściwie to jego bicie. Rozpłakałam się, jak małe dziecko. Poczułam się samotna.
Nigdy wcześniej nie męczyło mnie to w taki sposób. Nigdy nie zmuszałam się do
takowych przemyśleń. Nie chciałam pamiętać przeszłości i żyć w teraźniejszości.
Została tylko przyszłość. Przyszłość, która jest wielką niewiadomą. Przyszłość,
która może okazać się tak samo bolesna jak przeszłość czy teraźniejszość. I
nagle coś mną targnęło. To nie był
strach , to też nie było poczucie
winy. To była zwykła chęć uwolnienia się od tych wszystkich wspomnień.
Zapragnęłam wolność. Zapragnęłam jej tak jak nigdy jeszcze. Chciałam po prostu
poszybować w górę jak ptak, wolna i czysta. Chciałam zacząć wszystko od
początku. Bez przeszłości i bez tego co jest teraz. Zamknęłam oczy i z
nadzieją na lepsze jutro spokojnie zasnęłam.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz