Nie potrafię radzić sobie z
otaczającymi mnie zmianami. Każda wpływa na moje życie. Każda układa się w
dowolny sposób. Również każda niszczy mnie i mój spokój. Wystarczająco mocno ,
abym mogła co noc tonąć w oceanie własnych łez. To trudne. Ciężko jest
przyzwyczaić się do nowego miejsca. Ciężko i trudno, ponieważ wciąż żyję w
przeświadczeniu, że w tym starym czekają na mnie wyjątkowi i wspaniali ludzie.
Czasami poważnie myślę o każdym kroku postawionym przeze mnie. Myślę o tym i
dochodzę do koszmarnych wniosków. Przytłacza mnie każdy spacer, każdy autobus,
każde wyjście, rozmowa, słowo , spojrzenie. Czekałam na to , czekam na to cały
czas, ale wciąż nie daję rady. Boję się. Już nawet nie wiem czego. Tam nie
pasuję, a tu nie wrócę. Dlaczego ? ze strachu? Chyba nie… nie boję się wrócić,
albo boję się. Sama nie wiem. Nie mam pojęcia co będzie najlepszym
rozwiązaniem, bo każdy pomysł jest dobry, ale po dłuższych przemyśleniach i tak
dochodzę do wniosku , że jedna strona na tym ucierpi. Nie potrafię dokonać
wyboru , podjąć decyzji. A te uśmiechy, rozmowy, słowa, przytulenie zostaną w
mojej głowie, w moim sercu na zawsze. Mam nadzieję, że Ci wszyscy ludzie też.
Ci, których poznałam , polubiłam , pokochałam. Tak, Ci wszyscy, którzy coś
znaczą lub znaczyli. Mam wielką nadzieję, że to wszystko pozostanie bez zmian.
Chociaż to. I oddałabym wiele, żebym ja została taka sama- wciąż sobą. Oddałabym
wszystko, żeby ten świat się uspokoił i ludzie wciąż byli. Albo we mnie , albo
ze mną. Nieważne, ważne żeby po prostu
byli. Mogłabym zmienić wszystko, przenosić góry, ale nie chce więcej zmian. Nie
przetrwam, a na końcu moich rzęs znowu pojawiły się kawałeczki emocji. Kolejny raz
mogę powiedzieć , że moje źrenice stały się puste, a serce lodowate. Przykro
mi. Tak bardzo mi przykro, bo kolejny raz słowa wypowiedziane w afekcie mnie
zamykają. Nie pozwalają iść dalej, zatrzymują w miejscu. Tkwię tutaj i staram
się wszystko naprawiać. Przepraszam , proszę, układam, żałuję, niszczę,
przepraszam. To okrutne. Względem mnie samej i względem innych. Wciąż głównym
celem jest samozagłada. I tak to ma wyglądać cały czas? Proszę, pomóż mi
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz