Tysiące spojrzeń, uśmiech, śmiech, dotyk warg. Tysiące pocałunków, dotyków dłoni
Tysiące słów, łez i ucieczek. Ucieczek w nieznane, albo bardzo zepsute. Zepsute jak ja. Wiatr potargał mi włosy, płacz rozmazał makijaż. Nieudolnie próbuję wstać z łóżka i iść, dalej, przed siebie. Gdzie jesteś Ty, gdzie jesteśmy my? Szukam Cie wszędzie. W każdym dźwięku, śnie, łzie. Wybieram numer, ale wiem jakie to ciężkie. Nie potrafię... Nie potrafię Cie znaleźć, usłyszeć, dotknąć. Gdzie jesteś? Brak Ciebie przytłacza mnie, dobija. Nie potrafię sobie poradzić z najprostszymi czynnościami bez Ciebie. Jesteś moim wszystkim, zawsze byłeś... nawet jak trochę popierdoliły nam się priorytety. Kochanie, chociaż nie wiem czy mogę, czy powinnam tak mówić bądź przy mnie, możesz chcieć tak bardzo jak ja tego chce. Z każdym dniem bez Ciebie utwierdzałam się w tym, że to właśnie Ty jesteś tym wszystkim. Każdym dniem, sensem, cudem, śmiechem, słońcem, radością, oddechem, chwilą, napędem do życia. I potrzebuję Cie obok, żebyś był. Żebyś patrzył, dotykał, przytulał. Żebyś dawał siły i kolorował każdą chwilę, drobnostkę. Traciliśmy się, niszczyliśmy, tęskniliśmy ale razem. Zawsze razem i piękne było to, że na końcu któreś z nas wyciągało dłoń na zgodę. Trwaliśmy w tym po czubek głowy. A teraz nie potrafię zamknąć oczu na ból. Nie potrafię zakryć uszu na słowa, których słyszeć nie chce, po wbijają sie w moją skórę, serce jak tępe szpilki. Nie potrafię zamknąć ust i milczeć, bo może tak by było lepiej. Jesteś moją słabością, jesteś moim całym sensem i powodem do szczęścia. Ale w tym wszystkim nie wiem kim, czym dla Ciebie jestem. Nie wiem co robię w Twoim życiu i czy robię cokolwiek. Daje upust emocjom tu i nie jest mi wcale lepiej. Daje upust emocjom trzymając małe, złote serduszko w dłoni i nie jest mi lepiej. Moje łzy wypalają bolesne dziury w moim sercu, czuję sie zniszczona, bezsilna na wszystko co się dzieje. Gdzie jesteś? Wróć, bo naprawdę mocno tęsknię...
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz