wtorek, 20 września 2016

Połowa

Dzisiaj rozpadł się mój świat. Rozpadł się też wczoraj i tydzień temu. Ostatnio rozpada się systematycznie. Nie w calosci, ale regularnie kawałek po kawałku. Codziennie kiedy przykrywam sie kołdra, czuję w sercu ucisk. Cieplo, które powinno otulić moje zmarznięte i zmęczone ciało zastępuje ból. Ból, który przeszywa moje chore, paranoiczne ciało na wskroś. I ja nie szukam już sensu, pomocnej dłoni. Nie szukam już chęci, pogody ducha czy też radości z tego co jest. Szukam zrozumienia, drogi w samej sobie. Nie zadaję pytań i nie łapie się każdej deski, no bo po co? Jestem, bo jestem. Nie jestem, bo jesteś. Nie jesteś, bo nie chcesz. Ból sprawia mi najmniejsza rzecz, najkrótsza myśl, najprostsze wspomnienie. Ból sprawia mi każda piosenka, zdjęcie, koszulka z zapachem Twoich perfum. Ból sprawia mi każde spojrzenie w lustro, każda myśl, że nie jestem wystarczająco piękna, wystarczająco mądra czy zabawna. Ból sprawia mi poduszka, na której co noc kładę głowę- głowę ciężka od problemów, zmartwień czasami od kaca, który poprzedza alkohol, a on sam w sobie nie daje mi żadnego ukojenia, odpowiedz ani zrozumienia. Płaczę kiedy wstaje i patrzę w lustro myjąc twarz, płaczę kiedy siedzę sama w swoich czterech ścianach, płaczę kiedy leżę w łóżku, a w ręku trzymam Twoje zdjęcie. I nie wiem po co to robię. Nie wiem dlaczego ja czuję cokolwiek. Nie wiem dlaczego wciąż chodzę sobie po głowie i oszukując sama siebie staram się myśleć o wszystkim tylko nie o Tobie. Wiem, że kocham Cię coraz mocniej i coraz bardziej, ale wiem że z każdym mocniej i każdym bardziej moje kruche serce, które jak by każdy powiedział, że z lodu, pęka na coraz mniejsze kawałki. I ja nie potrafię tego zebrać w całość. I ja nie potrafię zebrać w jedną część. Czuję, że umieram. Umieram nie dla Ciebie, nie dla ludzi, nie dla świata. Umieram w sobie. Ale dzisiaj wiem, teraz kiedy wszyscy śpią, że w końcu staje się sobą. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz