czwartek, 13 grudnia 2018

ksanax

Przyzwyczaiłam się do Twojej tęsknoty. Do tęsknoty za uśmiechem, śmiechem. 
Przyzwyczaiłam się do tych spojrzeń, takich nieśmiałych i krótkich, na których wzajemnie łapaliśmy się w drodze, między światłami, wyprzedzającymi nas autami.
Przyzwyczaiłam się do ciszy, w której słuchaliśmy radia, a Ty kładłeś swoją dłoń na moim kolanie. Przyzwyczaiłam się do chwil, w których odgarniałeś włosy z mojej obrażonej buzi, tylko po to, ażeby wywołać jakąkolwiek reakcje.
Przyzwyczaiłam się do chwil, kiedy staliśmy w najchłodniejsze wieczory na balkonie, paląc papierosy jak najbliżej siebie. 
Dzisiaj uświadamiam sobie, że to ja przyzwyczaiłam się do Ciebie. Do każdego momentu, w którym byłeś obok mnie i robiłeś te wszystkie mało znaczące rzeczy. 
I kiedy kładę się do łóżka, każdego wieczoru czuję taką wielką pustkę. Budzę się rano, wstaję i ona nadal jest. Jest tak samo głęboko i mocno we mnie jak Ty, tam w środku. 
Nie potrafię Cię zapomnieć, nie potrafię się z Ciebie w żaden sposób wyleczyć. Czuję się podle, z tym co pozwalam robić i Tobie i sobie. Jesteś moim wszystkim, bo jesteś dla mnie wyjątkowy. Wyjątkowo inny, zły, tajemniczy. 
Smutne jest to, że Cię kocham. Kocham Cię za ciszę, wszystkie spojrzenia, gesty i każdy dotyk- każdy inny. 
Smutne jest to, że mając Cię na wyciągnięcie ręki, tak na prawdę Cie nie ma. 
Jednak najsmutniejsze jest to, że oboje sobie na to pozwalamy. To takie przykre.
Nie idziemy ani w lewo, ani w prawo. Stoimy w samym epicentrum strachu, bólu, uniesień miłosnych, niedopowiedzeń. 
Regularnie otwieram oczy na świat bez Ciebie, ale jest mi źle.
Pozwól mi, proszę odejść raz na zawsze, bez bólu i łez, albo złap mnie za serce i zostań, bez kłamstw, całego zła. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz