Kiedy widzę w lustrze swoją twarz nie potrafię powstrzymać łez. Kiedy mając prawie dwadzieścia lat czuję, że moje życie jest jednym wielkim bałaganem. Czuję, że wypadło mi z rąk już dawno, a ja tak samo dawno powinnam zacząć je zbierać, układać w całość. Od iluś lat nie robię nic, a od kilku następnych pogrążam się we własnych błędach, porażkach i złych wyborach. Dzisiaj patrząc na wszystko z perspektywy czasu wiem, że wiele razy powinnam już iść zupełnie inną drogą. Wiem, że wiele znajomości było wielką pomyłką. Wiele wyborów okazało się klęską, a wiele łez wylałam niepotrzebnie. Dzisiaj patrzę wstecz i trudno mi opisać co czuję. Tak naprawdę, w żaden sposób nie potrafię się wyzbyć całego zła, które w sobie mam. Wszystko to co przeżyłam dotychczas odcisnęło jakieś piętno wewnątrz mnie. Pomimo młodego wieku czuję się jak emocjonalny wrak człowieka. Za każdym razem staram się to w sobie ukryć, ale czuję, że coś pęka. Cały ból doświadczeń i przeszłości wywiera na mnie złe wspomnienia, które mnie zabijają. Czuję jak uciekają ze mnie resztki szczęścia.
Wypaliło się we mnie właściwie wszystko i pomimo tego, że dzisiaj wiem, że kocham z całego serca i mogę się zmienić to nie wiem czy świat da mi jeszcze tą szansę.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz