niedziela, 1 listopada 2015

Kilka minut po

Już nie pamiętam dokładnie jak dotarłam do domu. Morze łez zalało moje oczy i zgubiłam drogę- z pozoru prostą. Zgubiłam także swoje priorytety. A poza tym zgubiłam się w swojej paranoi. 
Wszystko zaczęło się tamtego wieczoru. Było kilkanaście minut po północy, a ja siedziałam skulona w jego bluzie na balkonie. Jesień dawała się we znaki, ponieważ wiatr nie był już na tyle przyjemny. Było znośnie i nie zamierzałam stamtąd iść. Patrzyłam w księżyc i miałam nadzieję, że on też patrzy. To absurd. Coraz częściej łapałam się na tym, że staram się go przywołać emocjonalnie w każdej sytuacji. Było dobrze, bo czułam, że mogę wszystko. Miałam siłę walczyć z całym światem, żeby ON był szczęśliwy, żeby było idealnie. Zmarzniętymi dłońmi zacisnęłam mocniej jego zdjęcie i z uśmiechem wróciłam do łóżka. 
Dzisiaj kilkanaście minut po północy czuję odrazę do świata. Nie mam siły z nim walczyć. Tymi samymi zmarzniętymi dłońmi odgarniam włosy z twarzy i ocieram łzy. Czuję się pustą egzystencją. 
Dzisiaj szukam drogi do domu, do nas. 
Jednak mimo wszystko walczę. O NAS. 
Bo kocham go najmocniej na świecie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz