czwartek, 6 lutego 2014

Będę czekać nawet jak Ci się znudzę

„Ci którzy odchodzą naprawdę, odchodzą bez pożegnania.”

Boję się, że któregoś dnia obudzę się, wezmę telefon do ręki i nie zobaczę sms od Ciebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się i poczuję  ogromny ucisk w sercu z poprzedniego dnia.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się i będę żyć tylko dla siebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę się, a Ty o mnie zapomnisz.
Nieustannie walczę z własnymi myślami, bo boję się. Naprawdę boję się, że znikniesz z mojego życia. Boję się, że miejsce na moim łóżku, które jest zarezerwowane tylko dla Ciebie, zastąpi samotność. Samotność wygryzie niepewność. Niepewność zabiją paranoje.

Strach też w pewnie sposób zabija lub zniewala. Więc jestem niewolnikiem własnego strachu. Już dawno przestałam być sama sobie panem, albo panem swego losu. Nie wiem co stanie się za godzinę, jutro, za tydzień czy za miesiąc, ale wiem, że Cię kocham. Wiem, że jutro Cię będę kochać i za miesiąc też. Wiem, że jesteś dla mnie wszystkim, co mam, albo co chce mieć. Wiem również to, że nie oddam Cę nikomu, za nic, pod żadnym pozorem. Nigdy. I nawet gdybym to ja zawaliła, przegrała walkę ze światem, ze sobą to kochać Cię będę do samego końca. I każde uczucie, którym Cię obdarzyłam, będę we mnie bardzo długo. Bo uwierz mi, nie potrafię z dnia na dzień przestać kochać czy uwielbiać. Jak dojdziesz kiedyś do wniosku, że to jednak nie to, albo, że masz mnie dosyć to wiedz, że ja będę czekać. Nawet gdybym miała czekać bardzo długo, to będę czekać, bo chce. Wcale nie muszę, wcale się do Ciebie nie przyzwyczaiłam, bo sam wiesz, że przyzwyczajenie jest podłe. Nie mam nic więcej do powiedzenia, na pewno nie teraz. Może dopiszę coś, za godzinę, albo jutro, bo w tym momencie zrobiło mi się jakoś smutno i potrzebuję Cię tutaj.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz