„Ci którzy odchodzą naprawdę,
odchodzą bez pożegnania.”
Boję się, że któregoś dnia obudzę
się, wezmę telefon do ręki i nie zobaczę sms od Ciebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę
się i poczuję ogromny ucisk w sercu z
poprzedniego dnia.
Boję się, że któregoś dnia obudzę
się i będę żyć tylko dla siebie.
Boję się, że któregoś dnia obudzę
się, a Ty o mnie zapomnisz.
Nieustannie walczę z własnymi
myślami, bo boję się. Naprawdę boję się, że znikniesz z mojego życia. Boję się,
że miejsce na moim łóżku, które jest zarezerwowane tylko dla Ciebie, zastąpi
samotność. Samotność wygryzie niepewność. Niepewność zabiją paranoje.
Strach też w pewnie sposób zabija
lub zniewala. Więc jestem niewolnikiem własnego strachu. Już dawno przestałam
być sama sobie panem, albo panem swego losu. Nie wiem co stanie się za godzinę,
jutro, za tydzień czy za miesiąc, ale wiem, że Cię kocham. Wiem, że jutro Cię
będę kochać i za miesiąc też. Wiem, że jesteś dla mnie wszystkim, co mam, albo
co chce mieć. Wiem również to, że nie oddam Cę nikomu, za nic, pod żadnym
pozorem. Nigdy. I nawet gdybym to ja zawaliła, przegrała walkę ze światem, ze
sobą to kochać Cię będę do samego końca. I każde uczucie, którym Cię
obdarzyłam, będę we mnie bardzo długo. Bo uwierz mi, nie potrafię z dnia na dzień
przestać kochać czy uwielbiać. Jak dojdziesz kiedyś do wniosku, że to jednak
nie to, albo, że masz mnie dosyć to wiedz, że ja będę czekać. Nawet gdybym
miała czekać bardzo długo, to będę czekać, bo chce. Wcale nie muszę, wcale
się do Ciebie nie przyzwyczaiłam, bo sam wiesz, że przyzwyczajenie jest podłe. Nie
mam nic więcej do powiedzenia, na pewno nie teraz. Może dopiszę coś, za
godzinę, albo jutro, bo w tym momencie zrobiło mi się jakoś smutno i potrzebuję
Cię tutaj.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz