poniedziałek, 11 sierpnia 2014

Do końca świata, na zawsze

"Niektórzy ludzie po prostu nie potrafią mówić o swoich miłościach, ale to wcale nie znaczy, że nie kochają."
Pamiętam nasz pierwsze spotkanie. Pamiętam pierwsze pożegnanie. Pamiętam pierwsze spojrzenie, przytulenie, pocałunek. Nie potrafiłam powiedzieć Ci tego co do Ciebie czuję, nie miałam którędy. Każdy pretekst był dobry lub po prostu wystarczający. Nie umiałam patrzeć na Ciebie obojętnie. Chciałam Cię przytulać,dotykać i mieć na wyłączność. Nie widziałeś mnie, bo stałam pod ścianą- ścianą strachu i niepewności. Jednak mimo wszystko czując po raz pierwszy smak Twych ust obiecałam sobie, że cokolwiek się stanie będę czekać.Czekałam, czekałam bardzo długo. Czekałam jak zamykały się drzwi pociągu,a ja odjeżdżałam patrząc przez szybę na pusty dworzec. Nie było Ciebie,chociaż nie mam pojęcia czy powinieneś tam być. Czekałam leżąc w swoim łóżku, kilkaset kilometrów od Ciebie. Czekałam płacząc do poduszki. Czekałam pisząc każdą wiadomość do Ciebie i czekałam ja kochałam kogoś bardziej niż Ciebie. Czekałam dłużej niż myślisz i czuję do Ciebie coś wyjątkowego. Napisałam do Ciebie kilkanaście listów, ale żadnego nigdy nie wysłałam. Bałam się, zawszę czuję lekką obawę. Teraz wszystko się zmieniło.Wywróciłeś moje życie do góry nogami. Kilka dni zmieniło moje dotychczasowe życie. Teraz żegnałam Cię drugi raz i wiem, że nie pozwolę Ci odejść i nie pozwolę,żeby dworzec następnym razem był pusty. Chciałabym dać Ci wszystko to co mam w sobie najlepsze, chciałabym Cię uszczęśliwić i być dla Ciebie choć trochę ważna.Chciałabym, żebyś wrócił do mnie,bo nigdy nie zapomnę Twojego spojrzenia, smaku ust, zapachu i dotyku. Dzisiaj nie liczy się dla mnie odległość i nikt inny. Dzisiaj na pierwszym miejscu jesteś Ty i będę czekać na Ciebie tyle ile będzie trzeba bo chcę, bo mogę. Do końca świata.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz