środa, 29 maja 2013

Nie znasz mnie

Nie znasz mnie. Wcale mnie nie znałeś. Nie chciałeś mnie poznać. Kilka kłamstw, które wydobywały się z Twoich ust sprawiły, że pośród rozpaczy, w której się znajdywałam szukałam uśmiechu. Twojego uśmiechu. Zatrzymywałeś czas i chwile stawały się dla mnie wiecznością. Teraz żałuję każdej łzy, każdego śmiechu i każdej minuty, którą Ci poświęciłam. To smutne, ale wystarczy jedno wspomnienie Ciebie, barwa głosu, oczy, dłonie i wewnątrz mnie rozpętuje się burza uczuć. Powinnam się trzymać z dala od Ciebie, z dala od Twojego domu, z dala od miejsc, w których przebywasz. Nie potrafię. Tak bardzo chciałam znaleźć miejsce, gdzie nie istnieje czas. Miejsce obok Ciebie. Nic z tego. Starałeś się za wszelką cenę mnie odrzucić, odstawić na bok. Zawsze było coś ważniejszego. Tolerowałam to. Wiesz dlaczego? Bo kochałam, bo byłeś dla mnie naprawdę ważny, bo nie chciałam sobie Ciebie odpuścić. Zawsze, ale to zawsze mogłeś na mnie polegać. Zawsze byłam obok, zawsze czekałam na Ciebie, na Twoje mile słowo, telefon. Czekanie było udręką, ale walczyłam z nią, ponieważ byłeś dla mnie wszystkim. Za wszelką cenę szukałam sposobu, jak uchronić Cię przed światem. Poprzez to dotykałam jakiejś granicy wytrzymałości  w sobie. A żyjąc na granicy, stawałam się innym człowiekiem. Człowiekiem, który kochał Ciebie bardziej niż siebie. Dzięki Tobie i poświęceniu docierałam na nieznane mi wcześniej pokłady mojego ciała, moje duszy, serca. Dzięki Tobie inaczej patrzyłam na świat i inaczej starałam się żyć. To wszystko minęło. To było chwilowe szczęście składające się z paru-najwidoczniej- mało istotnych chwil.  Nadal jestem dla Ciebie zagadką, tak samo ja Ty dla mnie. To smutne, ale prawdziwe. Dzisiaj kocham Cię bardziej niż wczoraj, ale mniej niż jutro. Odszedłeś, a razem z Tobą odszedł mój sens istnienia. 

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz