środa, 29 maja 2013
Nie znasz mnie
Nie znasz mnie. Wcale mnie nie znałeś. Nie
chciałeś mnie poznać. Kilka kłamstw, które wydobywały się z Twoich ust
sprawiły, że pośród rozpaczy, w której się znajdywałam szukałam uśmiechu.
Twojego uśmiechu. Zatrzymywałeś czas i chwile stawały się dla mnie wiecznością.
Teraz żałuję każdej łzy, każdego śmiechu i każdej minuty, którą Ci poświęciłam.
To smutne, ale wystarczy jedno wspomnienie Ciebie, barwa głosu, oczy, dłonie i
wewnątrz mnie rozpętuje się burza uczuć. Powinnam się trzymać z dala od Ciebie,
z dala od Twojego domu, z dala od miejsc, w których przebywasz. Nie potrafię.
Tak bardzo chciałam znaleźć miejsce, gdzie nie istnieje czas. Miejsce obok Ciebie.
Nic z tego. Starałeś się za wszelką cenę mnie odrzucić, odstawić na bok. Zawsze
było coś ważniejszego. Tolerowałam to. Wiesz dlaczego? Bo kochałam, bo byłeś
dla mnie naprawdę ważny, bo nie chciałam sobie Ciebie odpuścić. Zawsze, ale to
zawsze mogłeś na mnie polegać. Zawsze byłam obok, zawsze czekałam na Ciebie, na
Twoje mile słowo, telefon. Czekanie było udręką, ale walczyłam z nią, ponieważ
byłeś dla mnie wszystkim. Za wszelką cenę szukałam sposobu, jak uchronić Cię
przed światem. Poprzez to dotykałam jakiejś granicy wytrzymałości w sobie. A żyjąc na granicy, stawałam się
innym człowiekiem. Człowiekiem, który kochał Ciebie bardziej niż siebie. Dzięki
Tobie i poświęceniu docierałam na nieznane mi wcześniej pokłady mojego ciała,
moje duszy, serca. Dzięki Tobie inaczej patrzyłam na świat i inaczej starałam
się żyć. To wszystko minęło. To było chwilowe szczęście składające się z
paru-najwidoczniej- mało istotnych chwil.
Nadal jestem dla Ciebie zagadką, tak samo ja Ty dla mnie. To smutne, ale
prawdziwe. Dzisiaj kocham Cię bardziej niż wczoraj, ale mniej niż jutro.
Odszedłeś, a razem z Tobą odszedł mój sens istnienia.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz