Tęskniłam, bo nie miałam. Nie miałam
Twoich oczu, ust, dłoni , ciała. Moja egzystencja wisiała na włosku. Stałam w
samym centrum własnego strach, bo zgubiłeś mnie gdzieś po drodze. A może to ja
zgubiłam Ciebie, nie wiem. Samotność, która obezwładniała moje serce, za każdym
razem kiedy byłam dalej niż kilkanaście kroków
nie pozwalała mi spać. Wciąż
towarzyszyła mi panika, bo zależało mi bardziej niż powinno. Z ową paniką przeplatały się bezradność i
bezsilność. Tonąc w oceanie własnych łez doszło do mnie, że tak naprawdę nie
byliśmy sobie potrzebni. To było coś w stylu wyścigów, konkurencji kto powie
więcej, kto bardziej kocha. To nie o to w tym wszystkim chodzi, nigdy nie
chodziło. Byłam nieświadoma. Byłam również naiwna. Dopiero teraz widzę , że to
właśnie Ty zamknąłeś mi oczy na otoczenie. Zamknąłeś mi usta na ból, który
zadawałeś. Zapominałam się. Starałam się stawać obok zła. Starałam się żyć
tylko tymi dobrymi chwilami, których było coraz mniej. Jak wielką klęskę musi
ponieść człowiek, żeby w końcu się otrząsnął?
Niszczyłam siebie… toczyłam
wojny sama z sobą i sama w sobie. To niedorzeczne. Dzisiaj wiem, że pomimo
tego, że każde kocham było szczere to nie chce mieć z Tobą nic wspólnego. Nie
obwiniam Cię za nic. Nie proszę Cię o nic. Odejdź, zostaw mnie w spokoju.
Czytając Twoje teksty czasem widzę pewne podobieństwo..piszesz to z życia, czy wymyślasz?
OdpowiedzUsuńWłaściwie wszystko tu jest z życia
OdpowiedzUsuń