niedziela, 26 lipca 2015

Prosta kalkulacja

Brak snu, gorący kubek kawy i kilka sztuk papierosów. Tak bardzo boli obojętność, a jeszcze bardziej boli nieświadomość zadawnego bólu. Błądzę pośród jednostek, które tworzą grupę. Ja do grupy nie pasuję. Nigdy do niczego nie pasowałam. Byłam inna, a inność dawała mi poczucie wolności i własnego ja. Dzisiaj wolność mnie przerosła, a ja boję się własnego cienia. Czas biegnie nieubłaganie, a ja stoję w miejscu owinięta od stóp do głów pretensjami, żalem i porażkami. Nie próbuję się wcale użalać nad sobą, nie na tym wszystkim to polega, po prostu czuję się pusta. Moje spojrzenie jest puste, moja dusza jest pusta. Nie podejrzewałam nigdy siebie, że nie dam rady, że doprowadzę do autodestrukcji. Jednak świat, każda pokusa i grupa to twardy zawodnik, który nie poddaję się za wszelką cenę. Ja nie potrafię walczyć, bo jestem słaba. I upadam. I płaczę, a płacz też niczego nie załatwia. Wstydzę się. Swoich łez, całej siebie. Bo nie czuję się kimś, nie czuję się nawet sobą. I uciekam, przed tym całym syfem, ale on depcze mi po piętach, a ja opadam z sił. Biec już nie mogę.

I posród tego co mnie niszczy jesteś Ty. Ty- trzymający mnie w całości. Ty- jako miłosć mojego życia. Ty- jako moja wygrana.   

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz