sobota, 2 listopada 2013

Człowiekiem nie jestem

Krok do przodu. Spacer po opuszczonym mieszkaniu. Walka z uczuciami. Milion niewypowiedzianych słów uderza we mnie z potężną siłą. Nie oczekiwałam takiego zwrotu akcji. Jestem tu. Sama, nic nie warta. I słyszę wszystko to czego słyszeć wcześniej nie chciałam. Jego ból, jego krzyk. A jego łzy zalewają moje oczy i żal ogarnia moje serce. Nie mam siły i trudno mi to przyznać, ale spóźniłam się. Spóźniłam o jedną, małą, magiczną sekundę. Teraz to nie ma znaczenia, chociaż wcześniej też nie miało. Walczyłam, walczę i będę walczyć zawsze i ze wszystkim. I już nie potrafię się ugiąć pod ciężarem zła, które po brzegi wypełnia moje ciało. Zawładnęło mną. Sercem, duszą i umysłem. Wszystkim. Jestem taka bezsilna. Nie chce tu być, ale każde zamknięcie oczu powoduję strach i obrazy wspomnień- a z kolei one wywołują płacz. Nie chce się bać, ale mam ku temu powody, ponieważ życie wylatuje mi z rąk. Codziennie, co chwilę, co minutę. Odtrącam od siebie ludzi, bo uważam ich za gorszych od siebie, sama jestem najmądrzejsza, najważniejsza i dlatego dzisiaj jestem tu sama w tym opuszczonym mieszkaniu, w którym już dawno nie było śmiechu, uśmiechu, łzy radości czy miłych wspomnień. Jest tu ponuro i szaro zupełnie jak w moim życiu. Nie dam rady kolejny raz się zmienić, chociaż... nigdy się nie zmieniłam. Nigdy nie zrobiłam choć w małej części tego o co prosisz. Widzisz jestem zła. Zła na siebie, zła dla Ciebie i dla innych. Nie mam prawa nazywać się człowiekiem, bo tak naprawdę wcale nim nie jestem. Nie mogę. Kocham Cię z całego serca. Kocham bardziej niż siebie samą. I musi być dobrze, musi bo nie wytrzymam bez Ciebie.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz