Było dobrze- było całkiem nieźle, a teraz jest w porządku, okej. Tak naprawdę tęsknię,a tęsknota sprawia mi ból. Ból jest coraz silniejszy. Każda chwila, która mogłaby wydawać się przyjemna jest gorsza od tej poprzedniej. Nadal nienawidzę, ale staram się to ukrywać. Staram się mówić do siebie spokojnie i od czasu do czasu schować język za zębami. Nie pomaga i wcale nie jest mi lepiej, ale unikam konsekwencji. Milczenie rani, a to zabija motylki. Nie jestem wolna. Jestem uwięziona we własnych paranojach.
Wymyślę słowo, a słowo będzie wybawieniem. Wybawię cały świat z opresji, albo wyniszczę do końca siebie. Miałam niezawodny plan jak uciec, jak zostawić wszystko za sobą, ale nie jestem jeszcze dość silna by móc postawić krok do przodu. Leżę i patrzę w sufit. Czuję jak spływa mi po twarzy upokorzenie. Wczoraj czułam nienawiść, dziś czuję tylko bezradność. Wszystko mi się pomieszało, ale to już nie ma znaczenia. Ukryłam się- schowałam głęboko w sobie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz